راهبردهای پیشنهادی

آن‌چه بین یک بازیِ ساخته‌شده و یک بازیِ زنده فرق می‌گذارد: مخاطب، حلقه‌ی اصلی، تست زودهنگام و به‌روزرسانی منظم.

در پایان این آموزش می‌توانید

بازی‌های مشابه را بازی کنید. چه چیزی بازیکن را جذب کرده؟ چه چیزی نگهش داشته؟
با بازیکن‌ها حرف بزنید. چت داخل بازی و گروه‌های گفت‌وگو را بخوانید؛ خودتان هم سؤال بپرسید.
ویدیو ببینید. اگر وقت بازی‌کردن ندارید، ویدیوهای جامعه تصویر خوبی می‌دهند.

پیش از شروع ساخت تصمیم بگیرید موفقیت را با چه چیزی می‌سنجید. این شاخص‌ها باید از همان روز اول طراحی را هدایت کنند:

بخش بزرگی از بازیکن‌ها روی موبایل‌اند و خیلی‌هایشان دستگاه قدرتمندی ندارند.

حلقه‌ی اصلی همان چرخه‌ی کوتاهی است که بازیکن بارها تکرارش می‌کند: کاری می‌کند، پاداشی می‌گیرد، کار سخت‌تری در انتظارش است.

اگر این حلقه رضایت‌بخش نباشد، هیچ مقدار محتوا جبرانش نمی‌کند.

بازیکن باید در چند دقیقه‌ی اول بفهمد این بازی چیست و چرا ارزش ادامه دادن دارد.

آموزش طولانی نگذارید. اگر لازم است، کوتاه و در دل بازی باشد.
جلوی معاشرت را نگیرید. بازیکن تازه باید بتواند کنار بقیه باشد و از آن‌ها یاد بگیرد.
سرگرمی را پشت پیشرفت قفل نکنید. جلسه‌ی اول باید به‌تنهایی خوب باشد.

کمترین نسخه‌ای که حلقه‌ی اصلی را نشان می‌دهد بسازید و زود دست بازیکن بدهید. وسوسه‌ی ساختن نسخه‌ی کامل قبل از هر بازخوردی، گران‌ترین اشتباه رایج است.

چند شکل تست:

شاخص‌ها به شما می‌گویند کجا مشکل هست؛ جامعه به شما می‌گوید چرا. هر دو را لازم دارید.

یک فضای گفت‌وگو برای بازی‌تان بسازید و کانال‌های ساده‌ای داشته باشید: قوانین، اعلان‌ها، گفت‌وگوی عمومی، گزارش اشکال، پیشنهادها.

بازی‌ای که به‌روز نمی‌شود کهنه می‌شود. یک ریتم منظم — به‌روزرسانی کوچک هر یکی دو هفته و تغییر بزرگ‌تر هر دو سه ماه — عادت برگشتن می‌سازد.

رویدادهای مدت‌دار و آیتم‌های محدود هم کار می‌کنند: چیزی که کمیاب است ارزش اجتماعی پیدا می‌کند و بازیکن‌ها دنبالش می‌آیند.

فقط ریتمی انتخاب کنید که تیم‌تان واقعاً بتواند نگهش دارد.